رساله رفع المنازعه و الخلاف در رفع شبهات مربوط به امامت

موضوع امامت و خلافت پس از ختم نبوت ، و ضرورت وجود وصایت بعد از سید الأنبیاء و المرسلین (ص) که در کتاب خدا به مثابه ی اکمال دین و اتمام نعمت و ابلاغ رسالت از آن یاد شده و بالضروره منصوص از جانب خدا و رسول او قرار گرفته است، از زمان های دور همواره در کانون توجه و تأمل طیف وسیعی از عالمان قرار داشته و دارد . دایره ی این توجه به گونه ای بوده است که مشمول آن از محدث و مفسر و فقیه ، تا متکلم و فیلسوف و اصولی را در بر گرفته و این شدت و گستره ی التفات ، لاجرم از نقش و مقام آن در پیکره نظام اعتقادی و در نتیجه ، تأثیر قطعی و اجتناب ناپذیر آن در قلمرو اجتماعی و سرنوشت دارالاسلام و حتی در ساحت فرجام کائنات حکایت می کند. گزافه نیست اگر گفته شود سراسر تاریخ پرفراز و نشیب چهارده قرن اخیر به نحوه فهم و عمل نسبت به اصل امامت و مقتضیات آن باز می گردد، به نحوی که جریان و جوهره هدایت در تکوین و چگونگی تشریع و امکان فعلیت کمالات بشر، به همین اصل گره خورده است.از میان عالمان بزرگی که در کنار شهرت به حکمت و عرفان و ذوق و کشف و سلوک ، به دفاع جانانه از حریم ولایت و امامت بلافصل پس از نبی مکرم الاسلام (ص) و دفع و رفع شبهاتی در این باب کمر همت بسته است، رکن الدین سید حیدر آملی ( م: 787 هجری قمری) است که در رساله حاضر با اعتقادی عمیق و خالص و به شیوه ای مرکب از ادله عقلی و شواهد نقلی ، به یکی از پرسش های مهم در این عرصه پاسخی مطول داده است، و اینک متن و ترجمه آن در اختیار علاقه مندان به تاریخ مباحث حکمی و کلامی قرار می گیرد.